Slechts een paar dagen voor de bevalling was ik nog druk in de weer met het sausen van de woonkamermuren. Of het nesteldrang was of het begin van de lente, wie zal het zeggen? Ik wilde gewoon een frisse wind door on huisje laten waaien. Het liefst had ik natuurlijk het verfwerk in de bijkeuken, slaapkamer van Zaïra en woonkamer afgemaakt voordat ik de bevalling in ging, maarja zoiets plan je niet.. En misschien was dat ook wel teveel van het goede geweest. ;) Ons dochtertje Fayén kwam 2 weekjes te vroeg dus ja dan slaat je leventje even een andere weg in. En hoe dubbel het leven kan zijn, bleek vandaag wel weer..
Plaatste ik vanmorgen nog vrolijk het bericht op Facebook dat Fayén alweer een weekje oud was (waar blijft de tijd?!) en dat Zaïra als grote trotse zus op het kinderdagverblijf mocht trakteren... vanmiddag kreeg ik een telefoontje dat mijn oma (mijn laatste oma) van 95 jaar (18 mei zou ze 96 jaar zijn geworden) is overleden. Ja dan breekt je hart toch echt wel even! Ik had Fayén zooo graag nog aan haar willen laten zien. Maar dat zou er pas na de kraamweek van zijn gekomen, wilde namelijk eerst even wat beter ter been zijn. Gelukkig heeft mijn moeder haar op de dag dat Fayén werd geboren nog wel een mooie foto van ons meisje laten zien met de mededeling dat ze gezond en wel ter wereld was gekomen. Dan merk je toch ineens dat je kraamtranen nog weer even aanwellen en besef ik des te meer dat je moet genieten van het leven en elkaar, want het kan zomaar voorbij zijn.
"Achter elke traan van verdriet,
zit een glimlach van herinneringen...”
Nu blijft het op woongebied even stil, maar binnenkort zal ik jullie weer een update geven van alle veranderingen in ons huisje.
